นโยบายภาครัฐจำนวนมากยังไม่ได้พิจารณาผลกระทบจากสังคมสูงวัยอย่างเพียงพอ เช่นมาตรการด้านที่อยู่อาศัยยังคงมุ่งสร้างหน่วยที่อยู่อาศัยใหม่จำนวนมาก โดยไม่สอดคล้องกับแนวโน้มความต้องการที่ลดลงในอนาคต หรือมาตรการสินเชื่อบ้านที่ขยายระยะเวลากู้ยาวถึง 60–70 ปี ซึ่งอาจไม่เหมาะสมกับโครงสร้างประชากรสูงวัยและเสี่ยงต่อความไม่สอดคล้องในอนาคต

ดังนั้น การศึกษาอุปสงค์ที่อยู่อาศัยในระยะปานกลางถึงระยะยาวที่เชื่อมโยงกับบริบทสังคมสูงวัยจึงเป็นสิ่งสำคัญเพื่อต่อยอดองค์ความรู้สำหรับการเตรียมความพร้อมด้านการตัดสินใจมีบ้าน (housing decision) การศึกษานี้มุ่งวิเคราะห์แนวโน้มอุปสงค์ของตลาดอสังหาริมทรัพย์ในอนาคตเพื่อสะท้อนผลกระทบจากการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างประชากรต่อความต้องการที่อยู่อาศัย พร้อมทั้งประเมินต้นทุนรูปแบบต่าง ๆ ของการมีที่อยู่อาศัย ทั้งค่าใช้จ่ายจริง การกู้ยืมในสังคมสูงวัย ระดับราคาที่อยู่อาศัยในระยะยาว ต้นทุนค่าเสียโอกาส รวมถึงการวิเคราะห์ว่าที่อยู่อาศัยยังคงมีคุณสมบัติเป็น “สินทรัพย์สะสมมูลค่า” ในสังคมสูงวัยหรือไม่ อีกทั้งยังประเมินความเหมาะสมของมาตรการและนโยบายด้านอสังหาริมทรัพย์ต่อบริบทประชากรสูงวัยในอนาคต

ผู้เขียน
ราตรี ประสมทรัพย์
ดร.นณริฏ พิศลยบุตร

คณะผู้วิจัย
วัชรินทร์ ตันติสันต์
ธรรมรัตน์ บุญเจริญพรสุข
สรัลชนา ธิติสวรรค์