ประเทศไทยยังคงประสบกับอัตราการเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางถนนในระดับสูงที่สุดแห่งหนึ่งของโลก รายงาน Global Status Report on Road Safety 2018 ขององค์การอนามัยโลก (World Health Organization, 2018) ระบุว่า มีผู้เสียชีวิต 32.7 คนต่อประชากร 100,000 คน หรือเทียบเท่ากับ 22,491 คนต่อปี

ภายใต้สถานการณ์ดังกล่าว คนเดินเท้าเป็นกลุ่มที่มีความเสี่ยงสูงเป็นพิเศษ ข้อมูลจากระบบเฝ้าระวังการบาดเจ็บจากอุบัติเหตุทางถนนของกรมควบคุมโรคแสดงให้เห็นว่า ระหว่างปีพ.ศ. 2554 ถึง 2564 มีผู้เสียชีวิตที่เป็นคนเดินเท้าเฉลี่ยประมาณ 645 คนต่อปี คิดเป็นร้อยละ 2–4 ของผู้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางถนนทั้งหมด (กรมควบคุมโรค, 2565) โดยอุบัติเหตุจำนวนมากเกิดขึ้นโดยตรงที่บริเวณทางข้ามถนน ซึ่งตามหลักการควรเป็นพื้นที่ที่คนสามารถข้ามถนนได้อย่างปลอดภัย

สถิติอุบัติเหตุดังกล่าวสะท้อนให้เห็นถึงความเปราะบางของคนเดินเท้าในประเทศไทย แม้ว่าผู้โดยสารในยานพาหนะจะได้รับประโยชน์จากเทคโนโลยีด้านความปลอดภัยที่พัฒนาอย่างต่อเนื่อง แต่ผู้ที่อยู่นอกยานพาหนะกลับแทบไม่ได้รับการปกป้องจากอันตรายของอุบัติเหตุทางถนน นอกจากนี้ ความเสี่ยงยิ่งเพิ่มสูงขึ้นตามความเร็วและมวลของยานพาหนะ

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เหตุการณ์การเสียชีวิตของคนเดินเท้าที่ทางม้าลายซึ่งได้รับความสนใจจากสื่อและสังคม ได้สะท้อนให้เห็นถึงข้อบกพร่องเชิงระบบในด้านการออกแบบถนน การบำรุงรักษา และการบังคับใช้กฎหมาย และเป็นประเด็นสำคัญระดับประเทศที่ควรได้รับการแก้ไขอย่างเร่งด่วน